3 Eylül 2012 Pazartesi

Kız arkadaşı oğlumdan hamile!


Önce anneyi görmüştüm.
“Minaanım bu çocuğun rahatlığı beni öldürecek artık ruh sağlığımı kaybettim” diyerek telaşla girmişti söze.
“Artık küçük bir çocuk değil. Eskinin sistemiyle bu yıl lise 3, seneye sınava girecek. Hala defterini, kitabını, üstünü başını, çorabını, af edersiniz iç çamaşırına kadar her şeyini ben düşünüyorum. Dünya umrunda değil! Vallahi bu rahatlığı beni öldürecek.”
“Bugüne dek nasıl getirdiniz peki?” Öyle ya koskocaman çocuk, özel bir okulda, hiç sınıfta kalmadan, arada teşekkür belgesi falan da alarak, ayrıca basketbol takımına da devam ederek bu yaşına kadar bir şekilde gelmiş. Hep böyleymiş. Annesi neden şimdi (!) gelmişti? Ne değişmişti? 16 küsur sene boyunca bir şekilde tahammül edebilmişken neden tam bu noktada “ay bu beni öldürecek” diyerek karşımdaydı?
“Hep ben topluyorum arkasını. Ben peşinden koşturmasam hayatta kendi başına şurdan şuraya gidemez; gitmez! Öyle vurdumduymaz, öyle tembel, öyle düşkün rahatına!”
Aslına bakarsanız bu ifade “aynı babası” demenin diğer yoludur. Yeterince sabırla beklerseniz ilerleyen cümlelerde mutlaka dile dökülür…
“Seneye sınava girecek. Bu yıl dersaneye yazdırdım. Artık sorumluluğunu bilmesi lazım, düzenli ders çalışması, test çözmesi lazım. Ve de ben söylemeden yapması lazım. Ben artık tükendim.”
Bu örüntüyle psikologların kapısını aşındıran o kadar çok aile var ki… Bilseniz şaşarsınız… İnsanlar ilginç bir şekilde meydana gelmiş ve kendi tutumlarıyla şekillenmiş olan çocuklarına bakıp da “ideallerindeki” modele uymadıklarını sıklıkla fark ediyor ve “al bunu düzelt” olarak da pekala yorumlayabileceğimiz taleplerle geliyorlar. Nesini düzelteyim?
Bebekliğinden beri her istediğini yapmışsın, ihtiyacı olsun olmasın sürekli oyuncak, giysi, ıvır zıvır artık neyse, alıp önüne koymuşsun, hayır dememişsin, dediysen devamını getirememişsin, kural koyamamışsın, koyduysan uygulayamamışsın, hak etmediği halde ödüle boğup, orantısız cezalar uygulamışsın… Ve çocuk bu yaşına geldiğinde hayatta bir “şey” uğruna mücadele etmeyi öğrenememiş, kendini ödüllendirmek ne demek, elde etmek ne demek bilmeden,  yaşamının hiçbir amacı, motivasyon kaynağı olmadan gelmiş evinin baş köşesine kurulmuş. “Avrupalı” (!) anne-baba olacağım diye işin .okunu çıkartıp, çocuğa tapınmışsın. Eğer doğuştan getirdiği bir “hırs” yatkınlığı yoksa ben bu çocuğun nesini değiştireyim? Onu sıfırdan doğurup farklı mı yetiştireyim? Ne yapayım?
Demedim tabi… Demiyorum artık… Çoktan vazgeçtim… Çünkü ne o çocuk değişebilir ne de o anne-baba… Öğrendim…
“Ben size nasıl yardım edebilirim?”
“Konuşun onunla. Benim haricimde kim söylerse ciddiye alıyor, önemsiyor. Sanki ben akranıymışım gibi, bir de ters cevaplar… ayy bir de ters konuşmalar, beni bozmalar… Çok kalbim kırılıyor artık… Dayanamıyorum Minaanım.”

Ve ilk görüşmede yaşadıkları sorunların kabaca nelerden kaynaklandığını, kendi davranış ve alışkanlıklarının nasıl oğlunun tepkileriyle ilişkili olabileceği konularında bir çerçeve çizdim ona. Hem kendisi hem de oğluyla ilgili ne tür değişiklik (!) beklentilerinin gerçekçi olabileceğini, nelerinse daha başından hayal kırıklığıyla sonuçlanabileceğini anlattım. Tabi sizler de bilirsiniz ki, anlattıklarınız, karşınızdakinin anlayacağı kadardır. Neyse…
Ve tabi babanın hiç böyle sorunları olmadığını, oğluyla aralarının gayet iyi olduğunu, ona bir şey söylediğinde çocuğun muhakkak rıza gösterip, sözünü dinlediğini vs duyunca da şaşırmadım. Baba fazla otoriter değildi ama tutarlıydı. Çocuk her ikisine de nasıl davranması gerektiğini – tıpkı tüm diğer çocuklar gibi- öğrenmişti. Ve şimdi de öğrendiği gibi davranıyordu.
Gelelim son görüşmeye. Kadıncağız tek başına geldi. Panik içindeydi.
“Kız hamile Minaanım!”
Takdir edersiniz ki, hangi kız diye sormak durumundaydım.
“Oğlanın kız arkadaşı! Hamile! Cumartesi geldi süklüm püklüm, tabi bizimki her zamanki gibi yediği naneyi zerre umursamıyor, biz ne yapalım diye bana soruyorlar. Ne eşim biliyor, ne kızın anne-babası. Ben! Sadece ben. Ne yapacağımı şaşırdım. Kız annem beni öldürür öğrenirse n’olur söylemeyin diye ağlayıp duruyor. Bizimki, internetten araştırmış ya kürtaj olacak ya da siz dilekçe verirseniz evlenebiliyormuşuz diyor. Aklımı oynatmak üzereyim.”
Gülmem geldi, tuttum kendimi. Bana anlattığı sorumsuz, umursamaz, kaygısız çocuğu gördünüz mü? İzin dilekçesiyle kız arkadaşıyla evlenip durumu kurtarma derdinde. Bana hiç de sorumsuzca gelmedi…
“Bu sizin tek başınıza altından kalkabileceğiniz bir konu değil”, dedim. “Ortada biri sizin olan biri de olmayan iki çocuk var ve diğer anne-babanın ve pek tabi eşinizin de durumu bilmeye hakları var.”
“Benim derdim ne zaman bitecek? Allah’ım ben daha bu çocuktan neler göreceğim? Ben bunları hak eden bir anne miyim? Minaanım söyleyin ne olur, her istediğini yapmış bile olsam, bu kadarını hak etmem reva mı?”
“Tabi ki değil.”
Rahatladı biraz…
Çıkarken önce eşini aramak sonra da onunla birlikte kızcağızın ailesini ziyaret etmek üzere karar almıştı…
Çocuğun mu var derdin var…



5 yorum:

Nameless dedi ki...

Cocuk yetistirmekcgercekten cok fazla emek isteyen bir sey. En bastan tutarli bir iliski kurmak gerekiyor. Bu kadin anladigim kadariyla biraz kontrol sahibi olmak isteyen panik bir kadin. Cocukta insani delirtecek kadar umursamaz. İki tarafinda duzgun bir iliski yurutmek icin kendinde bazi degisiklikler yapmasi lazim ama tabi bu gibi iliskilerde anne durumu farkinda olan kisi oldugu icin onun bazi fedakarliklar yapmasi gerekir. Cocugu bunaltmak yerine arkadas olmayi secerek ve tabiki biraz da kabullenerek. Allah yardimcilari olsun ozellikle de su son konuda.

AVRAM H.K.E. dedi ki...

neden o kadar telaş etmiş ki? aslında her iki çözüm yolu(?) için de zaten geleceği yer annesi. Kredi kartı lazım olacak; babadan isteyecek hali yok ya. Evlenseler de annenin kartı, aldırsalar da annenin kartı. Hem, bu kadar zaman arkasını topladığına göre, korunma işini de çocuğa yüklemesi haksızlık. Bi zahmet oğlan yerine o korunsun. Korunsun ki "Evren" benzer bir ikinci facia ile uğraşmak zorunda kalmasın.:)

anne kaleminden dedi ki...

avram :)))

Socrates Junior dedi ki...
Bu yorum yazar tarafından silindi.
♕Süslü Püslü ♕ dedi ki...

merhaba bloğunuz çok güzel izleyicinizim bende sizi bloğuma beklerim beğenirseniz izleyicim olmanızı da isterim hoşçakalın:)

http://suslupuslublog.blogspot.com/